منو ببخشید اگه اینقدر دیر آپ میکنم باور کنید وقت ندارم بیام نت ولی خدا رو شکر میکنم که این فرصت رو پیدا کردم که دوباره در خدمتتون باشم امروز میخوام درباره یه شاعر بنویسم که شاید خیلی ها بشناسنش و خیلی هام نه میدونید فکر میکنم این شخصی که میخوام دربارش واستون بنویسم تو ادبیات ما یه کم مظلوم واقع شده و علی رغم شعرهای بسیار زیبا و دلنشینی که داره کمتر بهش توجه میشه، امیدوارم که اولا این مطلب مورد توجه شما عزیزان قرار بگیره و ثانیا یه کم بیشتر به ادبیات و شعر و شاعرامون توجه بشه ایشالا.

رهی معیری                         

محمد حسین رهی معیّری فرزند مرحوم محمد حسن خان موید خلوت نوه نظام الدوله معیّرالممالک از اعقاب عارف ربانی قرن چهارم هجری،با یزید بسطامی، دهم اردیبهشت ماه 1288 هجری شمسی در تهران چشم به جهان گشود و در 24 آبان ماه سال 1347 شمسی به سرای باقی شتافت و در مقبره ظهیرالدوله به خاک سپرده شد.

کسانی که با شعر و ادب، انس و الفتی دارند، رهی شاعر بلند نام معاصر را به خوبی می شناسند، زیرا شخصیت و شیوه خاص او در شهر گفتن شیفتگان بی شماری دارد.
اشعار رهی آینه ای است از روح پاک و بی آلایش او، مناعت و استغنای طبع و صفای باطن او از گفتارش به خوبی هویداست. چنانچه خود او گفته است.

ما را به آفتــابِ فلــک هــــم نیاز نیست
این شوخ دیده را، به مسیحــا گذاشتیــم
بالای هـفت پرده ی نیـلی اسـت جای ما
پا چون حـــباب، بر ســـر دریا گذاشـتیم

از مادیات گسسته و به معنویات پیوسته و به قول خود ((رفته و پا بر سر دنیا گذاشته و کار جهان را به اهل جهان وا گذاشته)).
با مطالعه و ممارست در آثار استادان بزرگ، تسلط خود را در سخن بدان پایه رسانیده است که روح مولانا را در قالب سعدی ریخته، گاهی با شور حال مولای روم و گاهی به پاکی خواجه شیراز و گاه به فساحت شیخ اجل سخن می گوید:

حالا هم چند تا از سروده های معیری رو مینویسم ایشالا که مورد پسندتون باشه:

آن را که جفـا جوست نمی بـاید خـواست
سنگین دل و بد خوست نمی باید خواست
مـا را ز ـتو غـیــر از تـو تـمنــایی نـیست
از دوست به جز دوست نمی باید خواست

چشــــــم فــــروبستــــه اگــــر وا کنـی
درتو بـــود هــــر چـــــه تمنــــا کنــــی
عافیت از غیــر نصیــــب تـــو نـــیست
غیر تو ای خسته طبـــیب تـو نیــــست
از تــــو بـــود راحـت بیـــمــــار تــــــو
نیـــست بـــه غــیر از تــو پــرستار تو
همـدم خـود شــو کــه حبـــیب خــودی
چـــاره خـــود کـــن که طبــیب خـودی
غیـــر کــه غـافــل ز دل زار تـوســت
بی خبراز مصـــلحـــت کـــار تــوسـت
بر حــــذراز مصلــحــت انــدیش باش
مصلحـــت انــدیش دل خـــویش بــاش
چـشم بصیــــرت نگشـــــایی چـــــرا ؟
بی خبر از خــویش چـــرایــی چـــرا ؟
صید که درمانده ز هر سو شده است
غفـلــــت او دام ره او شــــده اســـت
تـــا ره غفلـــت سپــــــرد پـــــای تــــو
دام بــــود جـــــای تـــــو ای وای تــــو
خواجـــه مقبــل کـــه ز خـــود غــافلی
خواجـــه نــه ای بنــــده نـــا قـــــابـلـی
از ره غفــلـــت بــه گــــدایــی رســــی
ور بــه خـــود آیـــی بـه خــدایی رسی
پیـــــر تــهــی کیســه بـی خـانــــــه ای
داشــت مــــکـان در دل ویـــرانـــه ای
روز بـه دریـــوزگــی از بخـــت شــوم
شام به ویرتانه درون همــچـــو بــوم
گنــــج زری بــود در آن خــکـــه دان
چـون پـــری از دیــده مــردم نهــــان
پــای گـــدا بــر ســر آن  گنـــج بــود
لیـک ز غـفلت بـه غـم ورنـــج بــود
گنـج صفـت خــانه به ویـرانه داشت
غافل از آن گنـج که در خانه داشت
عاقبت از فـــاقــه و انــدوه و رنــج
مرد  گــدا ُُمـرد و نهـــان مـاند گنج
ای شـده نالان ز غم و رنج خویش
چند نداری خبــر از گنــج خویــش؟
گنــــــج تــو بـاشـــد دل آگـــــــاه تو
گوهـــر تـو اشــک سحــــــرگـاه تو
مــــــایـه امـــــید مـدان غیـــــر را
کعبـــه حــاجــات مخــوان دیــر را
غیــر ز دلخـــواه  تـو آگـاه نـیست
ز آنـکه د لی را به دلی راه نیست
خـواهـش مرهــم ز دل ریــش کن
هرچه طلب می کنی ازخویش کن

دیگران از صدمه اعدا همی نالند و من
از جفای دوستان گریم چو ابر بهمنی
سست عهد و سرد مهرند این رفیقان همچو گل
ضایف آن عمری که با این سست عهدان سر کنی
دوستان را می نپاید الفت و یاری ولی
دشمنان را همچنان بر جاست کید و ریمنی
کاش بودند به گیتی استوار دیرپای
دوستان در دوستی چون دشمنان در دشمنی