سلام به همه دوستای گلم.                 

حالتون چطوره؟

عیدتون مبارک باشه ایشالا.

امیدوارم که سالی پر برکت واستون باشه و تو این سال همه آرزوهاتون برآورده بشه و همتون به کمال برسید آمین.

راستش خیلی وقته تصمیم دارم آپ کنم ولی واقعیت نه وقتش رو داشتم و نه حسش رو شما به بزرگیه خودتون ببخشید.

راستی این پستم رو اختصاص دادم به چندتا قطعه ادبی که امیدوارم بخونید و حداقل از خوندنش ناراحت نشید در ضمن نظرای قشنگتون رو از من دریغ نکنید منتظرم.

روزی روزگاری پسرک فقیری زندگی می کرد که برای گذران زندگی و تامین مخارج تحصیلش دستفروشی می کرد.از این خانه به آن خانه می رفت تا شاید بتواند پولی بدست آورد.روزی متوجه شد که تنها یک سکه 10 سنتی برایش باقیمانده است و این درحالی بود که شدیداً احساس گرسنگی می کرد.تصمیم گرفت از خانه ای مقداری غذا تقاضا کند. بطور اتفاقی درب خانه ای را زد.دختر جوان و زیبائی در را باز کرد.پسرک با دیدن چهره زیبای دختر دستپاچه شد و بجای غذا ، فقط یک لیوان آب درخواست کرد.
دختر که متوجه گرسنگی شدید پسرک شده بود بجای آب برایش یک لیوان بزرگ شیر آورد.پسر با طمانینه و آهستگی شیر را سر کشید و گفت : «چقدر باید به شما بپردازم؟ » .دختر پاسخ داد: « چیزی نباید بپردازی.مادر به ما آموخته که نیکی ما ازائی ندارد.» پسرک گفت: « پس من از صمیم قلب از شما سپاسگذاری می کنم»
سالها بعد دختر جوان به شدت بیمار شد.پزشکان محلی از درمان بیماری او اظهار عجز نمودند و او را برای ادامه معالجات به شهر فرستادند تا در بیمارستانی مجهز ، متخصصین نسبت به درمان او اقدام کنند.
دکتر هوارد کلی ، جهت بررسی وضعیت بیمار و ارائه مشاوره فراخوانده شد.هنگامیکه متوجه شد بیمارش از چه شهری به آنجا آمده برق عجیبی در چشمانش درخشید.بلافاصله بلند شد و بسرعت بطرف اطاق بیمار حرکت کرد.لباس پزشکی اش را بر تن کرد و برای دیدن مریضش وارد اطاق شد.در اولین نگاه اورا شناخت.
سپس به اطاق مشاوره باز گشت تا هر چه زود تر برای نجات جان بیمارش اقدام کند.از آن روز به بعد زن را مورد توجهات خاص خود قرار داد و سر انجام پس از یک تلاش طولانی علیه بیماری ، پیروزی ازآن دکتر کلی گردید.
آخرین روز بستری شدن زن در بیمارستان بود.به درخواست دکتر هزینه درمان زن جهت تائید نزد او برده شد.گوشه صورتحساب چیزی نوشت.آنرا درون پاکتی گذاشت و برای زن ارسال نمود.
زن از باز کردن پاکت و دیدن مبلغ صورتحساب واهمه داشت.مطمئن بود که باید تمام عمر را بدهکار باشد.سرانجام تصمیم گرفت و پاکت را باز کرد.چیزی توجه اش را جلب کرد.چند کلمه ای روی قبض نوشته شده بود.آهسته انرا خواند:
«بهای این صورتحساب قبلاً با یک لیوان شیر پرداخت شده است»

 خدا همیشه کنارته فقط لازمه حواستو به کا بیندازی.

به من بگو

مدت زیادی از تولد برادر سِکی کوچولو نگذشته بود . سِکی مدام اصرار می کرد به پدر و مادرش که با نوزاد جدید تنهایش بگذارند .
پدر و مادر می ترسیدند سِکی هم مثل بیشتر بچه های چهار پنج ساله به برادرش حسودی کند و بخواهد به او آسیبی برساند . این بود که جوابشان همیشه نه بود . اما در رفتار سِکی هیچ نشانی از حسادت دیده نمی شد ، با نوزاد مهربان بود و اصرارش هم برای تنها ماندن با او روز به روز بیشتر می شد ،‌ بالاخره پدر و مادرش تصمیم گرفتند موافقت کنند .
سِکی با خوشحالی به اتاق نوزاد رفت و در را پشت سرش بست . امالای در باز مانده بود و پدر و مادر کنجکاوش می توانستند مخفیانه نگاه کنند و بشنوند . آنها سِکی کوچولو را دیدند که آهسته به طرف برادر کوچکترش رفت. صورتش را روی صورت او گذاشت و به آرامی گفت : نی نی کوچولو ، به من بگو خدا چه جوریه ؟ من داره یادم میره !

                                                                                                                   «آن میلمن»

منو ببخشید اگه اینقدر دیر آپ میکنم باور کنید وقت ندارم بیام نت ولی خدا رو شکر میکنم که این فرصت رو پیدا کردم که دوباره در خدمتتون باشم امروز میخوام درباره یه شاعر بنویسم که شاید خیلی ها بشناسنش و خیلی هام نه میدونید فکر میکنم این شخصی که میخوام دربارش واستون بنویسم تو ادبیات ما یه کم مظلوم واقع شده و علی رغم شعرهای بسیار زیبا و دلنشینی که داره کمتر بهش توجه میشه، امیدوارم که اولا این مطلب مورد توجه شما عزیزان قرار بگیره و ثانیا یه کم بیشتر به ادبیات و شعر و شاعرامون توجه بشه ایشالا.

رهی معیری                         

محمد حسین رهی معیّری فرزند مرحوم محمد حسن خان موید خلوت نوه نظام الدوله معیّرالممالک از اعقاب عارف ربانی قرن چهارم هجری،با یزید بسطامی، دهم اردیبهشت ماه 1288 هجری شمسی در تهران چشم به جهان گشود و در 24 آبان ماه سال 1347 شمسی به سرای باقی شتافت و در مقبره ظهیرالدوله به خاک سپرده شد.

کسانی که با شعر و ادب، انس و الفتی دارند، رهی شاعر بلند نام معاصر را به خوبی می شناسند، زیرا شخصیت و شیوه خاص او در شهر گفتن شیفتگان بی شماری دارد.
اشعار رهی آینه ای است از روح پاک و بی آلایش او، مناعت و استغنای طبع و صفای باطن او از گفتارش به خوبی هویداست. چنانچه خود او گفته است.

ما را به آفتــابِ فلــک هــــم نیاز نیست
این شوخ دیده را، به مسیحــا گذاشتیــم
بالای هـفت پرده ی نیـلی اسـت جای ما
پا چون حـــباب، بر ســـر دریا گذاشـتیم

از مادیات گسسته و به معنویات پیوسته و به قول خود ((رفته و پا بر سر دنیا گذاشته و کار جهان را به اهل جهان وا گذاشته)).
با مطالعه و ممارست در آثار استادان بزرگ، تسلط خود را در سخن بدان پایه رسانیده است که روح مولانا را در قالب سعدی ریخته، گاهی با شور حال مولای روم و گاهی به پاکی خواجه شیراز و گاه به فساحت شیخ اجل سخن می گوید:

حالا هم چند تا از سروده های معیری رو مینویسم ایشالا که مورد پسندتون باشه:

آن را که جفـا جوست نمی بـاید خـواست
سنگین دل و بد خوست نمی باید خواست
مـا را ز ـتو غـیــر از تـو تـمنــایی نـیست
از دوست به جز دوست نمی باید خواست

چشــــــم فــــروبستــــه اگــــر وا کنـی
درتو بـــود هــــر چـــــه تمنــــا کنــــی
عافیت از غیــر نصیــــب تـــو نـــیست
غیر تو ای خسته طبـــیب تـو نیــــست
از تــــو بـــود راحـت بیـــمــــار تــــــو
نیـــست بـــه غــیر از تــو پــرستار تو
همـدم خـود شــو کــه حبـــیب خــودی
چـــاره خـــود کـــن که طبــیب خـودی
غیـــر کــه غـافــل ز دل زار تـوســت
بی خبراز مصـــلحـــت کـــار تــوسـت
بر حــــذراز مصلــحــت انــدیش باش
مصلحـــت انــدیش دل خـــویش بــاش
چـشم بصیــــرت نگشـــــایی چـــــرا ؟
بی خبر از خــویش چـــرایــی چـــرا ؟
صید که درمانده ز هر سو شده است
غفـلــــت او دام ره او شــــده اســـت
تـــا ره غفلـــت سپــــــرد پـــــای تــــو
دام بــــود جـــــای تـــــو ای وای تــــو
خواجـــه مقبــل کـــه ز خـــود غــافلی
خواجـــه نــه ای بنــــده نـــا قـــــابـلـی
از ره غفــلـــت بــه گــــدایــی رســــی
ور بــه خـــود آیـــی بـه خــدایی رسی
پیـــــر تــهــی کیســه بـی خـانــــــه ای
داشــت مــــکـان در دل ویـــرانـــه ای
روز بـه دریـــوزگــی از بخـــت شــوم
شام به ویرتانه درون همــچـــو بــوم
گنــــج زری بــود در آن خــکـــه دان
چـون پـــری از دیــده مــردم نهــــان
پــای گـــدا بــر ســر آن  گنـــج بــود
لیـک ز غـفلت بـه غـم ورنـــج بــود
گنـج صفـت خــانه به ویـرانه داشت
غافل از آن گنـج که در خانه داشت
عاقبت از فـــاقــه و انــدوه و رنــج
مرد  گــدا ُُمـرد و نهـــان مـاند گنج
ای شـده نالان ز غم و رنج خویش
چند نداری خبــر از گنــج خویــش؟
گنــــــج تــو بـاشـــد دل آگـــــــاه تو
گوهـــر تـو اشــک سحــــــرگـاه تو
مــــــایـه امـــــید مـدان غیـــــر را
کعبـــه حــاجــات مخــوان دیــر را
غیــر ز دلخـــواه  تـو آگـاه نـیست
ز آنـکه د لی را به دلی راه نیست
خـواهـش مرهــم ز دل ریــش کن
هرچه طلب می کنی ازخویش کن

دیگران از صدمه اعدا همی نالند و من
از جفای دوستان گریم چو ابر بهمنی
سست عهد و سرد مهرند این رفیقان همچو گل
ضایف آن عمری که با این سست عهدان سر کنی
دوستان را می نپاید الفت و یاری ولی
دشمنان را همچنان بر جاست کید و ریمنی
کاش بودند به گیتی استوار دیرپای
دوستان در دوستی چون دشمنان در دشمنی

اولا میخواستم از همه شما معذرت بخوام اگه با ارسال پست قبلیم یه کم نگرانتون کردم و تشکر کنم از همتون به خاطر همراهیتون.

ثانیا میخواستم یه شعر از سهراب بنویسم که دوست خوبمون «مهناز» ازم اینو خواسته پس خواهشاْ اگه خوندید و خوشتون اومد نظر یادتون نره.

تا نبض خیس صبح

آه در ایثار سطح ها چه شکوهی است
ای سرطان شریف عزلت
سطح من ارزانی تو باد
یک نفر آمد
تا عضلات بهشت
دست مرا امتداد داد
یک نفر آمد که نور صبح مذاهب                               
 دروسط دگمه های پیرهنش بود                 
از علف خشک آیه های قدیمی                       
پنجره می بافت
مثل پریروازهای فکر جوان بود
حنجره اش از صفات آبی شط ها
پر شده بود
یک نفر آمد کتابهای مرا برد
 روی سرم سقفی از تناسب گلها کشید
عصر مرا با دریچه های مکرر وسیع کرد
میز مرا زیر معنویت باران نهاد
بعد نشستیم
حرف زدیم از دقیقه های مشجر
از کلماتی که زندگانی شان در وسط آب می گذشت
فرصت ما زیر ابرهای مناسب
مثل تن گیج یک کبوتر ناگاه
حجم خوشی داشت
نصفه شب بود از تلاطم میوه
طرح درختان عجیب شد
 رشته مرطوب خواب ما به هدر رفت
 بعد٬ 
 دست در آغاز جسم آب تنی کرد
بعد در احشای خیس نارون باغ
صبح شد .

ببخشید اگه چند روز نبودم آخه حال و حوصله آپیدن رو نداشتم ولی امروز یه کم سر حالم و میخوام آپ کنم.

بابا چند بار بگم اگه دوست دارید درباره مطلبی بنویسم تو نظرات بذارین حتما واستون در اون مورد مینویسم پس منتظره نظرات زیباتون هستم.

حالا چند بیت شعر از حمید مصدق مینویسم امیدوارم که خوشتون بیاد.

می خواهم در باره شاعری بنویسم که در یاد و خاطر میلیونها انسان جاوید شده؛ شاعری که از احساس خود میگوید و با هر شعر خود ما را با احساساتش همراه می کند. می خواهم در باره پریشادخت شعر معاصر ایران فروغ فرخزاد بگویم.
نام : فروغ
نام خانوادگی :فرخزاد
شماره شناسنامه: 678
صادره: تهران بخش :5
فروغ فرخزاد در پانزدهم دی ماه 1313 در یک خانواده متوسط با هفت بچه به دنیا آمد، پدرش یک افسر مستبد ارتش رضاخانی بود که در کودتای رضا خان نقش داشت وی بر خلاف اخلاق ارتشی اش و مستبد بودنش علاقه خاصی به شعر داشت و در تنهایی خود با اشعار حافظ و سعدی خلوت می کردو فروغ با شوق تمام به اشعاری که پدر می خواند گوش می داد. و همین نقطه آغاز شاعری فروغ بود، او شعر سرودن را از نوجوانی آغاز کرد. و در نقاشی استعداد خاصی داشت. خانواده فروغ خانواده ای بسته و مرد سالار بود. فروغ در سن 17 سالگی عاشق شد و با پرویز شاپور ازدواج کرد و به اهواز رفت. در 29 خرداد 1331 تنها فرزندش کامیار متولد شد. و پس از آن روزهای سختی را گذراندو بسیار زود از شوهرش جدا شد.
در سال 1331 نخستین مجموعه شعر خود را به نام اسیر و در سال 1335 دومین مجموعه را با نام دیوار منتشر کرد. سومین مجموعه اشعار را با نام عصیان در بیست و دو سالگی به دست چاپ سپرد. فروغ بعد ها این سه آثار خودرا ارزش و احساسات سطحی یک دختر جوان دانست.
در سال 1337 سینما توجه فروغ را جلب می کند. و در این مسیر با ابراهیم گلستان آشنا می شود و این آشنایی مسیر زندگی فروغ را تغییر می دهد. و چهار سال بعد یعنی در سال 1341 فیلم (خانه سیاه است) را در آسایشگاه جذامیان تبریز می سازند. و در سال 1342 در نمایشنامه شش شخصیت در جیستجوی نویسنده بازی چشمگیری از خود نشان می دهد. در زمستان همان سال خبر می رسد که فیلم خانه سیاه است برنده جایزه اول فستیوال « اوبر هاوزن » شده و باز در همان سال مجموعه تولدی دیگر را با تیتراژ بالای سه هزار نسخهتوسط انتشارات مروارید منتشر کرد.در سال 1343 به آلمان و ایتالیا و فرانسه سفر می کند. سال بعد در دومین فستیوال سینمای مولف در پزارو شرکت می کند که تهیه کنندگان سوئدی ساختن چند فیلم را به او پیشنهاد می دهند و ناشران اروپایی مشتاق نشر آثارش می شوند.
روز 24 بهمن 1345 آخرین برگ از دفتر زندگی این شاعر برجسته ورق خورد. فروغ در این روز بر اثر تصادف رانندگی در جاده دروس-قلهک جان باخت- خود فروغ مدتی قبل از مرگش در جایی نوشته بود می ترسم قبل از آنچه فکر می کنم بمیرم و کارهایم نا تمام بماند و این درد بزرگیست.
جسم بی جان فروغ را روز چهارشنبه 26 بهمن ماه با مراسم تشیعی با شکوه توسط نویسندگان و همکارانش در گورستان ظهیر الدوله به خاک سپردند.
با اینکه در حال حاضر فروغ در کنار ما نیست ولی احساس می شود، فروغ با آثارش زنده است و در میان ماست شاید پر رنگ تر از زمانی که جسمش پیش ما بود.

اینم چند تا عکس از مرحوم فرخزاد.

اینم چند بیت شعر از فروغ پر فروغ: